Ode aan Esther

Ik wil graag een soort ode maken aan een vriendin van mij. Haar naam is Esther, es, simone, hanna, EHSyoutube, ess polenski. Van alles. Rond herfst 2012 kreeg ik een telefoontje van esther, dat ze twijfelde over haar studie en misschien in Ede wilde gaan wonen. Toen ik, na een paar traantjes weggepinkt te hebben, haar vertelde dat ik haar steunde in haar keuzes, en ‘ja, natuurlijk kunnen we skypen’ dacht ik dat alles vaststond.

MAAAR Toen begon er een half jaar van twijfel, wat misschien niet zo leuk was voor esther, maar ik moet zeggen dat ik er érg van genoten heb, omdat ik zonder dat half jaar zoveel gekke avonden had moeten missen! Bijvoorbeeld die keren dat we voor een bepaald schap in de AH verdacht lang bleven staan, of die leuke bioscoop-actie. Wat dacht je van een verrassend bezoek bij een vriend van ons, waarna ik besloot om nooit meer samen in een boot te stappen. Of die keer dat ze me een paar minuten lang probeerde te dwingen een stuk GRAS in mijn mond te stoppen (een grens?) Of toen we zo blij waren dat de waterpijp in één keer lukte. Of de vele on-afgekeken Israël-documentaires. Ook hebben we talloze genezingen zien mislukken, en zien we nu uit naar een nieuw tijdperk daarin!

Volgens mij dachten we wel 1 of 2 keer dat we elkaar nooit meer zouden spreken, maar zodra ik de hoop opgaf verraste ze me weer, en wanneer zij de hoop opgaf stuurde ik nog een -laatste?- berichtje. Daardoor is onze vriendschap erg sterk geworden. Zo sterk dat we 3 dagen non stop kunnen praten en chillen zonder helemaal gek te worden! (niet van elkaar dan tenminste) En dat ze gekke briefjes naar mijn moeder schrijft zonder dat ik ervan weet, en zakjes thee in mijn huis wil achterlaten (mysterieus).

Wat ik erg leuk vind aan esther is dat ze een erg zorgelijk karakter heeft, alsof ze in een soort eerste hulp moederrol kan springen waardoor je je erg veilig voelt! Of dat ze zo grappig over jongens kan praten. Of dat ze zulke leuke liedjes schrijft, en zo gul is.

Toch was er één ding wat altijd lastig was: ‘wat moet ik nou doen?’ Ik heb vele theorieën en ideeën mogen aanhoren, enthousiasme en teleurstelling, tijden van hoop en tijden van moe zijn. (soms werd ik er gek van) Dit is de reden dat ik zo trots ben dat esther nu heeft besloten haar hart te volgen en haar droom najaagt! en dat allemaal samen met god. Ondanks dat ik haar ongetwijfeld vreselijk zal gaan missen op een saaie woensdagavond, ben ik erg blij dat ze haar droom najaagt!

Deze blog draag ik op aan ruben, T, Bjorn, K, de kat, gin, Duinrell en de albert heijn XL. Esther ik hou van jou!

Silvester

Advertenties