relaties

soms ben ik jaloers. dan maak ik nieuwe vrienden, en dan vind ik het heerlijk om met ze om te gaan. maar dan ineens zie ik dat ze vooral veel tijd gaan doorbrengen met andere mensen, en dan voel ik me afgewezen. dan denk ik; waarom ga je nou met HAAR om, wat is er nou zo interessant aan haar? zie je dan niet dat ze een heel onzeker persoon is, en dat ik een sterke persoonlijkheid heb, en daarom veel beter bij jou pas? ja, het is waar; dit soort dingen heb ik gedacht. of wanneer je al maanden probeert om iemand beter te leren kennen en die persoon vraagt om met je af te spreken, en geen reactie krijgt. waarop je vervolgens die persoon zelf iemand anders ziet vragen om af te spreken. Dan zou ik zo graag die persoon zijn die gevraagd wordt! of als ik iets wil doen met iemand, maar dat die persoon dan al allemaal andere vaste afspraken heeft. en ik dan hoor dat die afspraken wel voor iets of iemand anders worden afgezegd, MAAR NIET VOOR MIJ. jep, dan voel ik me wel onzeker. ik mis in deze gedachtegang de keuzes die mensen wél hebben gemaakt om tijd met mij door te brengen; want die zijn denk ik wat minder in m’n gedachtes blijven hangen.

een wijze man zei eens een keer: jaloers zijn is een van de ergste gevoelens ooit, omdat je gelooft dat de ander iets heeft wat voor jou niet beschikbaar is (aka wat god dus niet voor jou heeft) en dan denk ik ja, dat is wel zo. inderdaad. en weetje, ik wil dat ook helemaal niet. het zorgt ervoor dat ik negatief naar mensen kijk, van wie ik hou. het zorgt ervoor dat ik gefocust ben op mezelf, en ontvangen, in plaats van geven. ik wil liefde!

van buiten probeer ik een heel zeker persoon te zijn; en vanbinnen ben ik dat ook wel. ik weet dat ik leuk ben om mee om te gaan, ik heb gewoon soms die gevoelens. ik vraag me af of er ook weleens mensen zo over mij denken; dat ze niet kunnen wachten om met me af te spreken. snap je?