Perfect light expels all darkness

Ik moest weer eens een Engels opstel schrijven. Ik vond hem wel leuk dus ik zet hem hier ook neer!

Light expels all darkness

My hopes and fears play an important role in my life. I live my life inspired by my hopes, and most of the time, the only things that stand in the way of my hopes becoming reality, are my fears. Recently, I decided to stop using the word ‘hope’, and to start replacing it by the word ‘expect’. Because when I say: ‘’I expect it’s going to be a nice weekend.’’, it feels a lot more hopeful than when I say: ‘’I hope it’s going to be a nice weekend.’’

With that said, my expectations for this coming year are that I pass my exams, that I develop more love for myself and for others, that I will leave my parents’ house and rent a room of my own, and that I will develop a closer relationship with God. I also expect that I will know what I will do after secondary school, because, as of now, I don’t know yet. I think these are all quite realistic expectations, but I’m still really interested in seeing how it will all work out.

I usually don’t focus a lot on my fears, because I feel that light expels all darkness, so I just focus on (being) the light, so darkness will gradually disappear. It’s the same way with my hopes and fears; I focus more on my hopes, so that my fears become irrelevant. But of course, I do have some fears. I sometimes fear that school will be too hard for me, and that I won’t pass, or that I won’t have enough money to eventually rent a room of my own.

As you can see, my fears are pretty much the opposites of my hopes, therefore I try to focus on my hopes, instead of my fears. Most importantly, I try to live one day at a time, so I can enjoy the present, instead of worrying about the future.

Advertenties

Skypen met god.

Ik zou willen dat ik kon skypen met jou.

Dan kon ik mijn webcam aanzetten, en dan zou je me zien op je scherm.

Dan kon ik je bellen, en dan zou ik je stem horen. Je zou je video aandoen, en ik zou jouw gezicht zien. Beter slechte kwaliteit, dan geen kwaliteit.

Ik zou willen dat ik je elke dag kon bellen, en dat je dan in gesprek zou zijn, omdat je mij net aan het bellen was. Ik zou dus willen dat jij mij elke dag belde.

Ik wil je elke dag zien. Ik wil je aanraken. Ik wil je voelen, en ik wil je horen. Ik wil je ruiken en je beleven. Er is geen voldoening in mijn leven zonder het ervaren van jou. Waar ben jij, en waarom ben je niet op skype?

Sta je onzichtbaar-online? Ben je in gesprek? Heb je een nieuwe account? Ik wil zeggen, dat ik voor jou altijd te bereiken ben. Ik zal mijn laptop zelfs ’s nachts aanhouden.

Maar..

Als jij mijn vader bent, wonen wij dan niet in hetzelfde huis? En zou skype dan niet overbodig zijn? Immers, ben je dan niet gewoon in een kamer verderop te vinden? Of verstop je je?

Als jij mijn vader bent, zou ik je dan niet moeten horen? Zou ik niet moeten ruiken hoe je elke ochtend je koffie zet, hoe je lacht om leuke artikelen in de krant? Zou ik niet moeten horen hoe je douche loopt, en boven alles, zou ik je stem niet horen wanneer je me vraagt hoe ik geslapen heb? Of spreken wij een andere taal?

In de ochtend hoor ik geen stem van een vader, maar van mezelf die hem beantwoord. Kan iemand een antwoord geven zonder een vraag? Kan iemand een brief terugschrijven zonder een retouradres op de brief die ze ontving? Is het mogelijk om te luisteren zonder te horen?

Wanneer ik luister, hoor ik stilte. Maar wanneer ik niet luister, verdrink ik in geluiden van duizenden stemmen. Wanneer ik probeer te zien, zie ik alleen maar mezelf. Maar wanneer ik niet kijk, vergeet ik wie ik ben.

Ik mis je, maar jij bracht me terug bij mezelf. Nu is het tijd om jou te zien.

Though you have not seen him, you love him. And even though you do not see him now, you believe in him and rejoice with an indescribable and glorious joy, because you are receiving the goal of your faith, the salvation of your souls.

Ode aan Esther

Ik wil graag een soort ode maken aan een vriendin van mij. Haar naam is Esther, es, simone, hanna, EHSyoutube, ess polenski. Van alles. Rond herfst 2012 kreeg ik een telefoontje van esther, dat ze twijfelde over haar studie en misschien in Ede wilde gaan wonen. Toen ik, na een paar traantjes weggepinkt te hebben, haar vertelde dat ik haar steunde in haar keuzes, en ‘ja, natuurlijk kunnen we skypen’ dacht ik dat alles vaststond.

MAAAR Toen begon er een half jaar van twijfel, wat misschien niet zo leuk was voor esther, maar ik moet zeggen dat ik er érg van genoten heb, omdat ik zonder dat half jaar zoveel gekke avonden had moeten missen! Bijvoorbeeld die keren dat we voor een bepaald schap in de AH verdacht lang bleven staan, of die leuke bioscoop-actie. Wat dacht je van een verrassend bezoek bij een vriend van ons, waarna ik besloot om nooit meer samen in een boot te stappen. Of die keer dat ze me een paar minuten lang probeerde te dwingen een stuk GRAS in mijn mond te stoppen (een grens?) Of toen we zo blij waren dat de waterpijp in één keer lukte. Of de vele on-afgekeken Israël-documentaires. Ook hebben we talloze genezingen zien mislukken, en zien we nu uit naar een nieuw tijdperk daarin!

Volgens mij dachten we wel 1 of 2 keer dat we elkaar nooit meer zouden spreken, maar zodra ik de hoop opgaf verraste ze me weer, en wanneer zij de hoop opgaf stuurde ik nog een -laatste?- berichtje. Daardoor is onze vriendschap erg sterk geworden. Zo sterk dat we 3 dagen non stop kunnen praten en chillen zonder helemaal gek te worden! (niet van elkaar dan tenminste) En dat ze gekke briefjes naar mijn moeder schrijft zonder dat ik ervan weet, en zakjes thee in mijn huis wil achterlaten (mysterieus).

Wat ik erg leuk vind aan esther is dat ze een erg zorgelijk karakter heeft, alsof ze in een soort eerste hulp moederrol kan springen waardoor je je erg veilig voelt! Of dat ze zo grappig over jongens kan praten. Of dat ze zulke leuke liedjes schrijft, en zo gul is.

Toch was er één ding wat altijd lastig was: ‘wat moet ik nou doen?’ Ik heb vele theorieën en ideeën mogen aanhoren, enthousiasme en teleurstelling, tijden van hoop en tijden van moe zijn. (soms werd ik er gek van) Dit is de reden dat ik zo trots ben dat esther nu heeft besloten haar hart te volgen en haar droom najaagt! en dat allemaal samen met god. Ondanks dat ik haar ongetwijfeld vreselijk zal gaan missen op een saaie woensdagavond, ben ik erg blij dat ze haar droom najaagt!

Deze blog draag ik op aan ruben, T, Bjorn, K, de kat, gin, Duinrell en de albert heijn XL. Esther ik hou van jou!

Silvester